Van Mozaïek naar Aquarel

Als het weer gaat somberen in Nederland, wordt het tijd om de zon op te zoeken. Heerlijk, ik ben weer even terug op mijn werkplek in La Palma. Een andere plek deze keer, maar dat biedt aquarelkansen!
Zon en zee, geeft licht en warmte. Dat heb ik nodig om te aquarelleren. Vandaag laat ik me inspireren door mozaïek. Kijk en lees mee.

Dit jaar zitten we niet in de zo vertrouwde blokhut met tuin, omdat de Engelse verhuurdame op leeftijd heeft besloten haar bezit te verkopen en terug te verhuizen naar Engeland. Brrr, dat wordt voor haar ’s winters wennen! Ik kom vooral naar La Palma voor de vrolijke heldere lucht en de gemiddeld 20 graden warmte. Zo kan ik als aquarellist, Lees verder

De kracht van (geschilderde) illusies

De kracht van illusies is interessant. Daar waar ik in Nederland denk een heel huis met drie verdiepingen voor nodig te hebben, doe ik in Italië op vijf vierkante meter.
Wonen, koken, werken en slapen gebeurt nu in een oranje tentje. En aquarelleren doe ik buiten in de zon!

 

Hier in Lèvanto, dichtbij het bekende fotogenieke Cinque Terre, kom ik om te schetsen en te aquarelleren. En voor video-opnamen over architectuur voor de Aquarel Academie. Voor dat én optische illusies, waar ik het met je over wil hebben, ben ik hier precies goed.

Optische illusies zijn afbeeldingen of objecten die de manier waarop je hersenen ‘kijken’ voor de gek houden. Dat is wat een goochelaar er over zegt, en ik ben het met je eens, deze zin is moeilijk te begrijpen. Ik ga het je hieronder laten zien.


De Cinque Terre zijn vijf dorpjes aan de kust, die dagelijks, op een paar wintermaanden na, volstromen met toeristen. Die komen voor de gekleurde huizen die aan smalle straatjes tegen de heuvels geplakt zijn en voor de mooie wandelpaden tussen de dorpjes.

Monterosso, Vernazza, Corniglia, Manarola en Riomaggiore zijn mooie dorpen waar tegenwoordig de toeristenkassa’s rinkelen. Toch zijn het ‘illusies’. Als je namelijk kijkt naar de huizen op zich, zijn het geen rijke maar arme dorpen. De woningen hebben allemaal een kleurtje, maar zijn ook simpel en bijna identiek. Het is hun gegroepeerde ligging tegen de heuvels bij de zee die het mooi maakt en de kleur, en niet de architectuur.

Dan Lèvanto, op een steenworp afstand van Cinque Terre. Nauwelijks toeristen, dus rustig, ik noem het sfeervol authentiek. Hier vind je de interessante huizen. In tegenstelling tot de Cinque Terre verschillen de woningen hier veel meer van elkaar. In het oude gedeelte van het wat grotere dorp is bijna geen huis hetzelfde. Ik, sorry mijn cameraman Wilco heeft honderden foto’s gemaakt van verschillende deuren, ramen en gevels en mooie steegjes.

Die gekleurde muren, verf door de zon gebleekt, soms afbladderend stucwerk, in combinatie met de variatie in ramen, deuren, gevels én licht en schaduw: ik blijf er naar kijken, en Wilco blijft klikken. De textuur, de lichtval, goddelijk! En omdat de straten net wat breder zijn, valt er meer zonlicht op de huizen, waardoor de gekleurde gevels elk uur van de dag anders zijn.

Maar het mooiste komt nog!
Veel huizen hebben hier muren die beschilderd zijn met… ik noem het maar objecten. Geschilderde structuren van strepen, vlakken en stenen!

Deze muurschilderingen geven de gebouwen soms de grandeur van een bepaalde bouwstijl. Vooral als ze schaduw zo weten te gebruiken dat er een 3D-effect ontstaat.

Schijn bedriegt, het zijn gecreëerde optische illusies! Op deze foto bijvoorbeeld, is de vensterbank echt, het raam niet!.

Het is een mooi voorbeeld van wat de kracht van een kunstenaar kan zijn: hoe je verf kunt gebruiken om te spelen, te goochelen met de werkelijkheid. Waarschijnlijk om die mooier te maken dan hij eigenlijk is. Ik vind het prima, voor mij als aquarellist, bezig met een cursus over architectuur, is het een paradijs!

Tijd voor wat foto’s. De steenstructuren en sommige balkons, zijn geschilderde illusies. Geniet van het bedrog!

We denken vaak dat daar waar de meeste toeristen heengaan, de mooiste dingen te vinden zijn. Soms kan ook dat een illusie zijn. Ik ben blij dat mijn oranje tentje in Lèvanto staat!

Je kunt een huis interessanter maken door iets aan de werkelijkheid toe te voegen. Dat kan bij een aquarel ook,… toch? Wat vind jij daarvan? Laat je reactie hieronder achter: des te meer mensen reageren des te interessanter wordt het!

PS. Ik heb bij de VVV in Lèvanto geprobeerd informatie te krijgen over het waarom van de beschilderde huizen, maar ze konden me er niets over vertellen.
Jolanda Pouw heeft het hele interessante antwoord gevonden, het begon in 1798, lees het hieronder in de reactie op het verhaal.

Schildergroet, Margo

Via de kloof uit de aquarel modder (VIDEO)

afbeelding Creatief via de kloof uit de aquarel modder Ik weet niet of je me hebt gemist, maar ik was een paar dagen op vakantie. Ik noem het een werkvakantie, want zoals de film toont, achtervolgt mijn cameraman me overal, ook in het buitenland! Gelukkig kan ik met deze ‘stalker’ zonder problemen door één deur. Ik kan zelfs met hem in een kloof afdalen!
Zo’n tocht door de krochten van de aarde ervaar ik weleens als het pad dat ik afleg op weg naar een interessant aquarel. Wat een boeiende ontdekkingstocht!

Iedere kunstenaar zit weleens vast in de ‘ aquarel modder ’. Het is alsof je voeten, in dit geval handen, vastgezogen zitten aan je lichaam omdat je hoofd vol ‘aquarelbrij’ zit. Je weet even niet hoe je met je aquarel verder moet. Het creatieve proces dat je handen aanstuurt is vastgelopen, de tank is leeg.

afbeelding Creatief via de kloof uit de aquarel modder Geen paniek, dit is heel normaal en overkomt iedereen, de een wat vaker dan de ander. Zelfs de allergrootste schilders zitten weleens met hun handen in het haar. Daar waar beroemdheden soms naar drank en andere genotsmiddelen grijpen om het creatieve proces weer op gang te krijgen, doen wij het meestal met koffie en tijd. Tijd heelt alle wonden én ook de creatieve gaten. Maar er is nog een andere manier…

Vastzitten in het creatieve proces los ik meestal op met bewegen. Ik ga er op uit, wandelen, dat maakt mijn hoofd eerst fris en leeg en dan vult het zich vanzelf weer. Gedurende de wandeling gaat dat frisser wordende hoofd steeds meer zien. De brij verdwijnt en ik begin weer waar te nemen. Ik zie mijn omgeving steeds helderder en dat geeft ideeën voor mijn aquarel: kleur, vorm, lijn, compositie… Als ik weer fris ben, kan ik ook beter kijken naar wat er mis ging: waar liep ‘de aquarelmolen’ vast?

En wat misschien nog wel belangrijker is, na zo’n wandeling kan ik het aquarel loslaten. Het is maar een aquarel! Ook als ik nog geen nieuwe strategie voor het vastzittende aquarel heb bedacht, geeft dat energie en moed om er een frisse nieuwe poging tegenaan te gooien of… het op de stapel ‘mislukt’ te gooien. En trouwens, morgen is er weer een nieuwe aquarelkansendag!

Je zult je nu misschien afvragen wat dat allemaal met die stalkende cameraman in de kloof en mijn pad naar een interessant aquarel te maken heeft. Dat zie je in de video!

Bekijk de video

 

afbeelding Creatief via de kloof uit de aquarel modder

 

 

Zit jij weleens vast in de aquarelmodder of -brij? Reageer op dit blogverhaal en de video en vertel ons hoe jij eruit komt.

Alvast bedankt voor je reactie.
Aquarelgroet,

Margo