Meedoen is winnen

Vandaag ontdek je vanuit welk ‘jeugdtrauma’ mijn liefde voor aquarel weleens vandaan kan komen, waarom ik lekker toch aan aquarelwedstrijden meedoe en waarom elke aquarellist dat eigenlijk zou moeten doen! Het moto van vandaag is: Meedoen is winnen!

Zwemwedstrijden

Van mijn zesde tot in mijn puberteit deed ik aan zwemmen. Al vrij snel was dat wedstrijdzwemmen. Ik heb in die tijd wel zo’n duizend uur in het water doorgebracht als ik het extra synchroonzwemmen meereken. Ik vond water toen al leuk, genoot van de sfeer, competitie en de zwemtochtjes. Naast flink gespierde benen heb ik daar, denk ik nu, misschien ook wel mijn liefde voor aquarel aan overgehouden. Ik vond het toen al interessant dat de waterspiegel het onderwaterbeeld vervormt en dat water kleuren zachter maakt.

Ik was trots op mijn medailles, maar ben uiteindelijk met zwemmen gestopt omdat de druk om te presteren te groot werd en ik teveel moest opofferen om ook regionaal en landelijk met de beste mee te kunnen. In het weekend ergens in Nederland aan een wedstrijd meedoen betekende bijvoorbeeld zondags niet meer op bezoek bij Oma. Ik stapte over naar de dansmarietjes, waar mijn stevige beenspieren goed van pas kwamen en waar er naast presteren en presenteren meer tijd en ruimte was voor plezier én mezelf. Na de ‘Marietjes’ duurde het nog 15 jaar voordat ik als Margo het aquarelleren als levensinvulling ontdekte.

Meedoen is winnen

Ik heb meedoen aan een sport of hobby altijd ervaren als winnen! Je leert nieuwe dingen, ontmoet andere mensen, daar geniet je van en al doende word je ook nog beter in hetgeen je doet. Dat proces verrijkt ook nu, nu ik geen puber meer ben, nog steeds mijn leven! Wanneer niet het meedoen, ontmoeten en leren centraal staat, maar vooral het winnen, gelden er andere spelregels. Dan moet je bereid zijn één deel van je leven op te offeren om het ándere deel te laten groeien, want meedoen voor het winnen en dan steeds verliezen is niet leuk!

Aquarel wedstrijd

In tegenstelling tot bij sportwedstrijden is er bij een aquarelwedstrijd geen man met een stopwatch die meet welke aquarellist het eerste met zijn aquarel over de finish is! De aquareljury die de winnaars selecteert, kan dat vanuit verschillende uitgangspunten doen, bijvoorbeeld: hoe past het aquarel in het wedstrijdthema; is het ambachtelijk goed werk; wordt het beeld voor de kijker ingevuld of laat het nog iets te raden over; hoe ‘kunstzinnig’ is het… Omdat het geen stopwatchwedstrijd is, spelen er altijd subjectieve zaken en zal de kunstzinnige achtergrond en persoonlijke voorkeur en focus van elk jurylid mede een rol spelen in zijn keuze voor een winnaar.

Nu lijkt het misschien alsof dit me ontmoedigd en ik nooit meer aan een wedstrijd meedoe. Niets is minder waar. Het is een extra prikkel om te aquarelleren. Meedoen voelt al als winnen en het stimuleert me onderwerpen te schilderen die ik normaal niet zou pakken. Enkele keren per jaar schrijf ik me dan ook in voor een aquarelwedstrijd. En ik wil best graag winnen, maar dat is niet de essentie van mijn meedoen. Het maakt me trots als er een werk van mij ergens in de wereld aan de muur hangt, het is ontzettend leuk als anderen er op reageren en ik leer van de feedback die ik krijg. Daarnaast ga ik, als het even kan, kijken en zie ik hoe mijn werk zich verhoudt tot de andere werken. Naast dat dat heel leuk is om dat te doen, leer ik daar ook weer van en het is fijn om er een dagje op uit te gaan en collega-aquarellisten te spreken.

Een overwinning op jezelf.

Dat brengt me op de het feit dat veel aquarellisten niet meedoen aan aquarelwedstrijden. Zoals je hierboven leest, zul je begrijpen dat ik dat jammer vind. Het is zo leuk en leerzaam om mee te doen! Helaas hebben veel aquarellisten het idee dat ze niet goed genoeg zijn, er nog niet aan toe zijn of dat je alleen mee moet doen als je kans hebt om te winnen.

Mijn mening is dat meedoen al winnen is, in dit geval zelfs een overwinning op jezelf. Als je twijfelt of je werk goed genoeg is, vraag het dan aan je aquareldocent, wat die ervan denkt. Maar ook aan je medecursisten, want ook docenten hebben helaas weleens de neiging om te denken dat jouw werk dan minstens zo goed moet zijn als hun werk. Een vergelijking die altijd subjectief is, ook al schilder je beide het zelfde onderwerp, de uitwerking zal altijd anders zijn. Dat hoop ik tenminste, want ik ga er vanuit dat docenten niet als doel hebben jou te leren hun werk na te schilderen.

Als je enkele jaren les hebt gehad, zou je de aquareltechniek voldoende moeten beheersen om een aquarel te maken dat goed in elkaar zit. Dat is de basis voor het kunnen meedoen aan een wedstrijd. Vanaf dat moment is het gewoon kwestie van een serie aquarellen maken en de beste uitkiezen en inzenden! Het selecteren van een aquarel doe je altijd samen met anderen die je op hun kunstzinnig inzicht vertrouwt. Mijn ervaring is namelijk dat cursisten vaak prachtige aquarellen maken, maar ze zelf niet mooi en goed genoeg vinden.

Heb jij weleens…

Heb jij weleens aan een wedstrijd ‘mee durven doen’? Deed je mee om het meedoen of om het winnen? Was het een eigen besluit of werd je door iemand gestimuleerd? Hoe was het om mee te doen, wat heb je daarvan opgestoken? Laat het ons hieronder weten, dan kunnen wij daar weer van leren! Alvast bedankt.

Wordt vervolgd

Volgende week krijg je van mij de uitslag van de aquarelwedstrijd van de Aquarel Academie. Dan geef ik je ook tips die je helpen aan een wedstrijd mee te doen en ik vertel je waarom we bij de Academie op een andere manier naar de ingezonden werken kijken. Daar gaat het niet alleen om ‘Meedoen is Winnen’, de jury heeft ook nog een andere leuke kijk op de ingezonden werken.

Aquarelgroet,
Margo van Vegchel
www.aquarelacademie.nl

Street painting of straat aquarellen – VERNIEUWD

Street Painting on the Moon

World Street Painting Arnhem 2019 Arnhem, geschildert door Kerim Musanovic

kunstenaar Kerim Mušanović

Arnhem, 21 juli 2019: ik ben terug op het World Street Painting. Dit jaar is het schilderthema muziek. Als ik de route lang tal van fantastische straatschilderijen loop, zit in mijn hoofd echter andere muziek. Het is vandaag vijftig jaar geleden dat Neil Armstrong in 1969 als eerste mens z’n voeten op de maan zette. Hij deed dat met een slagzin die de historische gebeurtenis prachtig inlijstte: ‘That’s one small step for man, one giant leap for mankind.’ Oftewel: Een kleine stap voor een mens… maar een grote sprong voor de mensheid. Neil was een gevechts- en testpiloot, luchtvaartkundig ingenieur en hoogleraar, die astronaut werd. Stel je voor dat Neil van oudsher een opleiding als kunstenaar had gehad of dat het een hobby van hem was geweest…

De maan en zo’n eerste moonwalk zijn enorm inspirerende onderwerpen

world streetpainting arnhem 2019 kunstenaar Leon Keer

kunstenaar Leon Keer

Net zoals al de straattekeningen in Arnhem kunst zijn, was het van de NASA een ongelooflijk kunststuk om Neil met z’n collega’s op de maan te zetten. Een bijna onmogelijke opgave die alleen lukte doordat men creativiteit met ambacht en kennis mengde en opgeven niet in het woordenboek voorkwam.
Het rare is als je er over leest en al die documentaires ziet, dat je alleen onscherpe foto’s en films tegenkomt. De maan en zo’n eerste moonwalk zijn enorm inspirerende onderwerpen, maar je vindt er nauwelijks een schets of schilderij van en zeker niet van de astronauten zelf.
Stel je voor dat Neil of een van z’n collega’s een kunstzinnige achtergrond had gehad, zouden ze dan met een potlood schetsen van de gebeurtenis hebben gemaakt? Zouden ze onderweg van de aarde naar de maan aquarellen hebben gemaakt? Als dat met het ontbreken van de zwaartekracht al mogelijk was geweest, maar daar hadden ze met hun creativiteit vast iets op gevonden.

Thema muziek op het World Street Painting in Arnhem

We moeten het vooral doen met muziek over de maan, zoals ‘Walking on the Moon’ van The Police. Dat brengt me weer terug bij het thema muziek op het World Street Painting in Arnhem waar nationale en internationale Street Painters en Masterclass studenten hun 3D-Street Paintings voor mijn voeten hebben gelegd. Het is echt weer de moeite waard!

World streetpainting Arnhem 2019 kunstenaar David ter Horst

kunstenaar David ter Horst

World streetpainting Arnhem 2019 kunstenaar David ter Horst

kunstenaar David ter Horst

Het leuke vind ik ook dit keer weer dat je als publiek in een 3D-street painting plaats kunt nemen en onderdeel kunt worden van het beeld. Leuk is ook als je vanuit een ander hoek kijkt en ziet dat het kunstwerk dan ineens niet meer klopt.
De 3D kunstwerken zijn nog tot en met 20 oktober 2019 te bewonderen.

Wat betreft de maan. Dat ga ik opnemen in mijn ideeënboekje om een aquarel van te maken. Het lijkt er op dat binnen een jaar of tien er een ruimtereis naar Mars gaat. Hopelijk gaat er dan een kunstenaar mee. Wilco fantaseert al over beeldhouwen met een steen van de Maan of Mars.

Een selectie foto’s van World Street Painting – Arnhem 2019

straattekening van World Street Painting 2019 kunstenaar Carlos Alberto

kunstenaar Carlos Alberto

straattekening van World Street Painting 2019 kunstenaar Adry del Rocio

kunstenaar Adry del Rocio

straattekening van World Street Painting 2019 kunstenaar Nate Baranowski

kunstenaar Nate Baranowski

Street painting of straat aquarellen – 2018

Street paintingAls kunstenaar en kunstkijker is het goed om af en toe je horizon te verbreden, zoals dat zo mooi heet. Ik schilder zelf met aquarelverf op papier, maar geniet ook van olieverf en acryl. Een stap verder is schilderijen joekelgroot op gebouwen, waarover ik meerdere malen in dit blog heb geschreven. Geweldig om van te genieten.


Toen ik over het World Street Painting in Arnhem las, dacht ik ‘Dat moet ik zien!’ Levensgrote schilderijen gewoon op de grond geschilderd door topstraatschilders uit onder andere Mexico, Amerika, Polen en Nederland. Deze kunstenaars zijn misschien wel de Rembrandts en Piccaso’s van deze eeuw. Al weten we dat natuurlijk pas over honderd jaar!

Aangezien het World Street Painting enkele maanden duurt, was ik benieuwd hoe ze die straatschilderijen zo lang goed houden. Ik dacht er zelfs over om de werken te gaan bekijken als het regent, dat zou me misschien het gevoel geven naar straataquarellen te staan kijken. Na wat voorbereiding op dit blogverhaal besloot ik toch maar op een zonnige zaterdag naar Arnhem te gaan om de straattentoonstelling te bekijken. Waarom lees je verderop.Street painting

Er waren in Arnhem ongeveer 25 werken te bekijken over een afstand van misschien 500 meter. Lopend, kijkend en fotograferend deed ik daar iets meer dan een uur over. De route is duidelijk aangegeven met een bord en plattegrond en natuurlijk is er ook een website waar je je van tevoren even kunt oriënteren: https://worldstreetpainting.nl/

De schilderijen op straat deden me terugdenken denken aan toen ik nog een klein meisje was en stoeptekeningen maakte met dikke krijtjes. Het begin van mijn artistieke carrière? Deze straatschilderijen gaan een flinke stap verder, ze zijn van hoog niveau.Street paintingHet leuke is dat elke kunstenaar twee voetstappen bij zijn schilderwerk heeft geplaatst, zodat je weet wat de beste kijkhoek is. Als je vanaf dat punt kijkt, zie je geen platte tekening maar een 3D-schilderij dat tot leven komt. Doe je een aantal stappen opzij en bekijk je het vanuit een andere hoek, dan is dit effect verdwenen. Bijzonder! Misschien leuk om ook eens een keer met een expositie van mijn aquarellen te doen, kijken wat er gebeurt als je een aquarel vanuit verschillende invalshoeken bekijkt.

Street paintingInteressant is ook dat de schilderijen regelmatig toevoegingen krijgen. Voorbijgangers stoppen en gaan op verschillende manieren op het schilderij staan of zitten, waardoor zij onderdeel van het werk worden. Dat is speciaal. Voorlopig heb ik nog geen idee hoe dit effect toe te passen op een aquarel! Tijd voor de foto’s om je verbeelding te prikkelen.


Een selectie van foto’s  World Street Painting Arnhem 2018

Street painting Street painting Street painting Street painting Street painting Street painting Street painting Street painting Street painting Street painting Street painting

Deze openbare tentoonstelling is nog in Arnhem (en ook Zwolle) te zien tot 21 oktober. Vergeet  je fototoestel niet! Om je lekker te maken heb ik een filmpje voor je klaargezet. Sla het begin over, het wordt interessant vanaf ongeveer 50 seconden: https://worldstreetpainting.nl/event2-video/

Als voorbereiding voor dit artikel was ik me lekker aan het inlezen via Google. Ik dacht dat het leuk zou zijn wat achtergrondinfo over krijt en straatkrijten in dit blog te stoppen. Ha, ha… blijkt dat de moderne straatschilders geen krijt, maar verf en spuitbussen met verf gebruiken. Ik ben duidelijk van een andere generatie!

Helaas kon ik op het Internet geen informatie vinden over de verf en fixeer die de straatkunstenaars gebruiken. En er was geen kunstenaar aanwezig bij de werken, dus ik kon het hen ook niet vragen. Mocht ik er nog info over vinden, dan zal ik het aan dit blogverhaal toevoegen.

Naast dat ik de straattentoonstelling mooi en inspirerend vond, heb ik weer gezien hoe belangrijk schaduw in een schilderij is. Zonder de schaduw zou het 3D-effect bij deze schilderijen niet ontstaan. Ik ga me weer eens verdiepen in het toepassen van schaduw in mijn aquarellen!

Heb jij weleens straatschilderijen bekeken? Was het inspirerend? Kun je er iets mee in relatie tot aquarel? Laat het mij en de andere lezers weten, daar kunnen we allemaal van leren. Schrijf je reactie hieronder. Klein, groot, elke reactie is welkom!

Aquarelgroet, Margo


Van de website van World Street Painting

De Stichting World Street Painting heeft zichzelf als doel gesteld om de openbare ruimte mooier te maken en kunst dicht bij de mensen te brengen. 2018 Is de 5e editie met als thema Celebrate ART!

‘We willen de kunstenaars in de verschillende stadia van hun carrière kunnen betrekken in ons festival. De meester en leerlingmethode werd in de middeleeuwen succesvol gehanteerd om vakkennis over te dragen. Het succes van deze formule zit hem in het stimuleren van het zelflerend vermogen van mensen. Het festival gaat hiermee de rol van een productie(huis)plein op zich nemen. Naast de Internationale meester, 3D en 4D artiesten, wordt een leerlingklasse ingericht voor regionale kunstenaars, studenten van de academies en streetpainters in wording. Daarnaast wordt het speelveld versterkt met een communityklasse; voor iedereen die mee wil tekenen en de kunst op straat wil leggen. Van amateur tot semiprof. Alle streetpaintings komen naast elkaar te liggen, zodat kruisbestuiving ontstaat en men van elkaar kan leren.’

The joy of painting together VIDEO

Gisteravond kwam de Amerikaan Bob Ross even op tv voorbij. Hij leeft op tv nog steeds voort met zijn programma ‘The joy of painting’. Bob inspireerde velen om het penseel eens op te pakken. Tot mijn stomme verbazing las ik op Wikipedia: ‘De schilderijen van Ross kunnen beschouwd worden als “fastfoodschilderijen’.


Als je snel iets moois op papier kunt neerzetten, wordt dat tegenwoordig blijkbaar niet meer gewaardeerd! Daar ga ik nu verder niet op in, want Bob is alleen een tekstueel aanloopje naar Elisha Dasenbrock, ook een Amerikaanse aquarellist.

Elisha heb ik vorig jaar heel toevallig in Florida in een galerie ontmoet. Haar bijzondere aquarelstijl op het voor mij onbekende claybord sprak me enorm aan. Dat resulteerde in een privéles, waarna ik haar uitnodigde om samen met mij in Nederland een Masterclass aquarelleren op claybord te geven (zie: Hoe een Nieuwsgierig Aquarel Aagje een Vrolijke Aquarel Frans werd (VIDEO)!).

Dat is inmiddels al weer achter de rug en daarna nam ik haar mee een dagje schilderen in onder andere Burgers Zoo. En dat is waar ik het hier over wil hebben, het plezier van het samen schilderen: the joy of painting together.

Er gaat niets boven het live schetsen en aquarelstudies maken. Je proeft live veel meer sfeer dan dat je binnen een foto na schildert. Als je er dan ook nog eens op uit trekt met een collega schilder, dan is dat dubbel genieten. En niet alleen dat, als je ervoor open staat leer je een hoop van het tweede paar ogen en van het uitwisselen van ervaringen en ideeën. Elisha kijkt op haar eigen manier naar het schildersonderwerp en dat geeft mij weer een frisse, inspirerende nieuwe kijk op het geheel.


In dit geval kozen we in de desert van Burgers Zoo beide voor hetzelfde onderwerp: een bighoornschaap. Zo’n joekel met van die grote, gedraaide horens.
Ik ben gewend om het dier als totaal af te beelden en ik leg dan vaak de focus op de bewegingen die het dier maakt.


Elisha keek niet zozeer naar het totaalbeeld van het dier, maar naar de delen van het dier die haar het meeste inspireren: de horens en vacht. Die krijgen in haar aquarel het meeste accent. In dit geval ging ze aan de slag met de tegenstelling tussen de harde horens en de zachtheid van de vacht.

aquarel Elisha Dasenbrock

aquarelschets Margo van Vegchel

Ook de uitwerking van de kleuren was bij ons beiden verschillend. Ik probeerde het dier in wat heldere tinten dan normaal weer te geven. Elisha koos ervoor om de kleuren van het dier nog meer te overdrijven, met het accent op de horens en de vacht. Zo probeerde ze het bighornschaap meer gevoel te geven én tegelijk het aquarel interessanter te maken.


Op de video zie je ons samen bezig. Leuk om te melden is dat ik samen met Elisha een paar lessen heb gemaakt voor de Aquarel Academie. Daar kun je meer zien en opsteken van deze getalenteerde Amerikaanse.

Bekijk de video

Schilder jij weleens samen met een collega? Hoe is dat, wat steek je van elkaar op? Laat het ons weten, schrijf het hieronder op en klik op verzenden, zodat wij weer wat van jou kunnen opsteken. Alvast bedankt!

Aquarelgroet, Margo van Vegchel
Met dank aan Elisha Dasenbrock